Saturday, June 21, 2008

. . . ပန္းၿခံထဲကတေစၧ . . .

သရဲ တေစၧေတြကိုယံုလား။သံစဥ္ကေတာ႔ယံုတယ္။ ဒါေပမယ္႔ တစ္ခါမွမၿမင္ဖူးဘူး။
ၿမင္လည္းမၿမင္ခ်င္ပါဘူး။
ဒါေပမယ္႔ မေန႔ကေတာ႔ မၿမင္ခဲ႔ရေပမယ္႔ၾကံဳခဲ႔ရတယ္။
မေန႔ကေက်ာင္းဆင္းေတာ႔သံစဥ္နဲ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ
ေက်ာင္းနားကပန္းၿခံကိုသြားခဲ႔တယ္။သံစဥ္တို႔ေရာက္သြားေတာ႔
ပန္းၿခံထဲမွာလူ၃ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္။
ဒါေပမယ္႔ခဏေနေတာ႔သူတို႔ကၿပန္သြားတာနဲ႔သံစဥ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဘဲ
က်န္ခဲ႔တယ္။၂ေယာက္ဆိုေတာ႔ ေၾကာက္ေတာ႔မေၾကာက္ပါဘူး။
အဲဒါနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သားေလတေအးေအးေလးနဲ႔ သစ္သားခံုတန္းေပၚမွာထိုင္ရင္း
ေလေပါေနၾကတာေပါ႔။
သံစဥ္တို႔ထုိင္ေနတဲ႔သစ္သားခံုတန္းေလးကဆင္ေၿခေလ်ာေပၚမွာပ်ဥ္ထိုးထားတဲ႔
၀ရံတာလိုေနရာမ်ိဳးေလးေပၚမွာရွိတာ။
(ဘယ္လိုေခၚမွန္းမသိဘူး။ မ်က္စိထဲၿမင္ရဲ.လားမသိဘူး။)
သစ္သားခံုတန္းဆီကိုေရာက္ဖို႔ သစ္သားေလွကားကိုႏွစ္ထစ္၊ သံုးထစ္ေလာက္
တက္ရတယ္။အဲလိုနဲ႔စကားေၿပာေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းကသံစဥ္ေၿပာတာကိုဘာမွ
ၿပန္မေၿပာဘဲ သံစဥ္႔ကိုစိုက္ၾကည္႔ေနတာနဲ႔ '' ဟဲ႔ ၊ ငါေၿပာေနတာၾကားရဲ.လား ''
လို႔ေမးေတာ႔''ေဆာရီးေဆာရီး ၊ မၾကားလိုက္ဘူး။ဘာေၿပာလိုက္တာလဲ '' တဲ႔။
သံစဥ္က နဂိုတည္းကေၾကာက္တတ္ေတာ႔ သူ႔ကို '' ငါ႔ကို အဲလိုမလုပ္ပါနဲ႔။
ေၾကာက္တတ္လို႔ပါ ''လို႔ေၿပာၿပီး စကားဆက္ေၿပာေနတာေပါ႔။
ခဏေနေတာ႔တစ္ခါထပ္ၿပီး ၿငိမ္သြားၿပန္ေရာ။'' ဘာၿဖစ္တာလဲ '' ဆိုေတာ႔ ၊
တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ေတြတိုၿပီး (ဘာလို႔အခုအခ်ိန္မွာလာရတာလဲ။
အၿမဲတမ္းအဲဒိလိုဘဲ။ စိတ္တိုတယ္။) ဘာညာ . . . ေၿပာၿပီး
'' သံစဥ္ ၊ လာ သြားမယ္။ ''ဆိုၿပီးသံစဥ္႔ကိုဆြဲၿပီး အၿမန္ေလွ်ာက္ပါေလေရာ။
ဘာၿဖစ္မွန္းလည္းမသိ။ ဘာမွလည္းမေၿပာဘဲအၿမန္ဆြဲေခၚသြားေတာ႔
ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ဘုရားစာရြတ္ရင္းပါသြားတာေပါ႔။
ဘုရားစာဆိုေပမယ္႔ တကယ္ေၾကာက္ေနတဲ႔အခါ ဘုရားစာအရွည္ေတြကဘာမွ
မထြက္လာဘူး။သရဏဂံုသံုးပါး ဘဲထြက္လာတာနဲ႔ အထပ္ထပ္အခါခါရြတ္ရင္း
အၿမန္ေလွ်ာက္လိုက္တာ။ေနာက္ကိုလည္းလွည္႔မၾကည္႔ရဲဘူး။ ေဘးဘီကိုေတာင္
ရဲရဲမၾကည္႔ရဲဘူး။ မေတာ္လို႔သရဲရွိေနရင္ၿမင္မွာစိုးလို႔။
အဲဒါနဲ႔ ပန္းၿခံကေနထြက္လာၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းကစားေသာက္ဆိုင္ထဲ၀င္ၿပီးမွ
ဘာၿဖစ္တာလဲဆိုတာေမးၾကည္႔ေတာ႔၊ထုိင္ေနတုန္းကေတာက္ေလွ်ာက္အေနာက္ကေန
ေဒါက္ဖိနပ္သံမၾကားဘူးလား တဲ႔။ သံစဥ္ကေတာ႔ ဘာဆိုဘာမွမၾကားဘူး။
ဒါနဲ႔ ဘာမွမၾကားဘူးေပါ႔။သူကေတာ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ကိုၾကားေနခဲ႔တာတဲ႔။
အစကေတာ႔ လူရွိတယ္မွတ္လို႔တဲ႔။
ေနာက္ေတာ႔ မသကၤာတာနဲ႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဘယ္သူမွမရွိဘူးတဲ႔။
ဒါေပမယ္႔သူက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကသရဲတေစၧေတြကိုခဏခဏၿမင္တတ္တယ္။ အိပ္မက္ေတြလည္းလာလာေပးတယ္တဲ႔။
အဲဒါေၾကာင္႔က်င္႔သားရေနၿပီဆိုေတာ႔သူ႔ဟာသူအေနာက္မွာလမ္းေလွ်ာက္ေနတာ
ဆိုရင္ေလွ်ာက္ပါေစဆိုၿပီးထားထားတာတဲ႔။
သံစဥ္ေၿပာတာကိုမၾကားလိုက္တာလည္းေဒါက္ဖိနပ္သံကနားၿငီးလြန္းလို႔မၾကား
လိုက္တာတဲ႔။ဒါေပမယ္႔အစကအေနာက္မွာလမ္းေလွ်ာက္ေနတာကေနသစ္သား
ေလွကားေပၚကိုတက္လာတဲ႔အသံၾကားလိုက္တယ္တဲ႔။
အဲဒိေတာ႔မွ အေၿခအေနမေကာင္းဘူး ဆိုၿပီးသံစဥ္႔ကိုေခၚၿပီးထြက္လာခဲ႔တာတဲ႔။
သံစဥ္ကေတာ႔ ဘာဆုိဘာမွ ၾကားလည္းမၾကားဘူး။ ၿမင္လည္းမၿမင္ခဲ႔ဘူး။
သရဲေတြအနားလာရင္ၾကက္သီးထတယ္တို႔၊ေလေအးေအးၾကီးတိုက္တယ္
တို႔ၾကားဖူးေပမယ္႔သံစဥ္ကၾကက္သီးလည္းမထဘူး။ ဘာမွကိုမခံစားလိုက္ရတာ။
ဒါေပမယ္႔ အဲဒိေနရာက ရွိမယ္ဆိုလည္းရွိေလာက္ပါတယ္။
ပါတ္၀န္းက်င္ကအရမ္းတိတ္ဆိတ္လြန္းတယ္။
ေနာက္ၿပီးတိုက်ိဳမဟုတ္ေတာ႔ ညေနေဆာင္းၿပီဆိုရင္လူအသြားအလာလည္း
နည္းတယ္ေလ။ သံစဥ္႔ကို '' လာသြားမယ္ '' လို႔ ရုတ္တရက္ေၿပာလိုက္
ကတည္းကတစ္ခုခုေတာ႔ၿမင္လိုက္ၿပီဆိုတာသိလိုက္တယ္။
ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ႔၊သူ႔ကငယ္ငယ္တည္းကသရဲၿမင္တတ္တယ္ဆိုတာ
သံစဥ႔္ကိုေၿပာၿပထားလို႔သိေနၿပီးသားေလ။ဟိုတစ္ေလာကတင္ သူသရဲၿမင္ခ႔ဲတဲ႔
အေတြ႔အၾကံဳကိုသံစဥ္႔ကိုေၿပာၿပထားေတာ႔ အတူတူရွိေနတဲ႔အခ်ိန္မွာဒါမ်ိဳး
ၾကံဳေတာ႔ေၾကာက္လုိက္တာ အရမ္းဘဲ။
ဟိုေန႔ကသူေၿပာၿပတဲ႔သူ႔အေတြ႔အၾကံဳကိုလည္းေရးဦးမယ္။
အခုေတာ႔ ဗိုက္ဆာလို႔ ထမင္းသြားစားလိုက္ဦးမယ္။

1 comment:

myanmarpyi said...

ေတာ္ျပီ .. ပန္းျခံထဲမွာသြားမအိပ္ေတာ့ဘူး